हरेक मानिस एउटा जीवित पुस्तक हो, र त्यो पुस्तकको सबैभन्दा सुन्दर पाना उसले बोकेको सपना हो। आँखामा एउटा सुन्दर भविष्यको तस्विर र मनमा “म केही गरेर देखाउँछु” भन्ने दृढ विश्वास बोकेर हिँड्ने मानिसहरू नै यो संसारका सबैभन्दा धनी मानिस हुन्। तर, कतिपयको जीवनमा एउटा यस्तो अदृश्य युद्ध चलिरहेको हुन्छ, जहाँ सपना र क्षमता हुँदाहुँदै पनि समयको अभावमा उनीहरू पछि पर्न विवश हुन्छन्। यो कथा कुनै काल्पनिक पात्रको होइन, यो हाम्रै समाजका हजारौँ संघर्षशील मनहरूको यथार्थ हो।
१. मनभित्रको आगो र क्षमताको उज्यालो
ती आँखाहरूलाई हेर्नुहोस्, जसमा केही मखमली सपनाहरू सजाइएका छन्। उनीहरूभित्र एउटा अद्भूत क्षमता छ। उनीहरू साधारण लाग्न सक्छन्, तर उनीहरूभित्र एउटा यस्तो कलाकार, एउटा यस्तो लेखक, एउटा यस्तो उद्यमी वा विचारक लुकेको हुन्छ, जसले समय पाएमा इतिहास बदल्न सक्छ।
उनीहरूलाई आफ्नो खुबी राम्रोसँग थाहा छ। उनीहरूलाई थाहा छ कि यदि उनीहरूले त्यो क्यानभासमा रंग भर्ने मौका पाए भने, यदि उनीहरूले त्यो विचारलाई पखेटा काट्न पाए भने, उनीहरू संसारकै उत्कृष्ट काम गर्न सक्छन्। उनीहरूको क्षमता कुनै शङ्काको घेरामा छैन; त्यो त एउटा कसी लगाइएको सुनजस्तै चम्किलो छ।
२. व्यावहारिक बन्धन र समयको बलीदानी
तर, बिहानको झुल्के घामसँगै जब ब्युँझनुपर्छ, तब सपनाहरूलाई सिरानीमुनि लुकाएर ‘कर्तव्य’ को मैदानमा उत्रनुपर्ने बाध्यता आइलाग्छ। व्यावहारिक जीवनका पाटाहरू निकै कठोर हुन्छन्।
- आफ्नाका लागि आफ्नै सपनाको बली: परिवारको ओठमा मुस्कान ल्याउन, वृद्ध आमाबाबुको ओखतीमुलो गर्न, वा छोराछोरीको उज्यालो भविष्यका लागि आफ्नो क्षमतालाई एउटा सानो कोठामा थुनेर राख्नुपर्छ।
- समयको अभाव: दिनभरि जीविकोपार्जनका लागि गरिने दौडधूपले शरीर थाक्छ, र बेलुका ओछ्यानमा ढल्दा मनभित्रको त्यो क्षमताले रुँदै भन्छ— “अहो! आज पनि मैले आफ्नो लागि केही गर्न पाइनँ।”
एउटा योग्य मानिसका लागि योभन्दा ठूलो पीडा अरू केही हुँदैन, जहाँ उसलाई थाहा हुन्छ कि उसले त्यो काम निकै राम्रोसँग गर्न सक्छ, तर परिस्थितिको साङ्लोले उसलाई समय दिनबाट रोकिरहेको हुन्छ।
३. मौन सङ्घर्ष र सम्भावनाको दियो
यस्तो परिवेशमा बाँच्ने मानिसहरू बाहिरबाट शान्त देखिए पनि भित्रभित्रै एउटा ठूलो आँधीसँग लडिरहेका हुन्छन्। “यदि मैले थोरै मात्र समय पाएको भए…” भन्ने यो एउटा वाक्यमा कति धेरै आँसु, कति धेरै रहर र कति धेरै आत्मविश्वास लुकेको हुन्छ!
यो गुनासो होइन, यो त आफूभित्रको जीवित सम्भावनाको पुकार हो। उनीहरू थाकेका छन्, तर हारेका छैनन्। उनीहरूको क्षमता समयको पर्खाइमा छ, र यही पर्खाइ नै उनीहरूको जीवनको सबैभन्दा ठूलो सङ्घर्ष हो।
हृदयको आवाज: एउटा मिठो आशा यदि तपाईं पनि जीवनको यही दोबाटोमा हुनुहुन्छ, जहाँ क्षमता भएर पनि समयले तपाईंलाई ठगिरहेको छ भने— निराश नहुनुहोस्। कर्तव्य पूरा गर्दागर्दै आफ्ना सपनाहरूलाई ओइलाउन नदिनुहोस्।
समय आज अनुकूल नहोला, तर समय सधैँ एकनास रहँदैन। दिनभरिको चौबीस घण्टामा मात्र १५ मिनेट वा आधा घण्टा नै किन नहोस्, आफ्नो त्यो सपनाका लागि बचाएर राख्नुहोस्। जबसम्म तपाईंको मनमा त्यो काम गर्ने हुटहुटी जीवित रहन्छ, तबसम्म तपाईंको क्षमता मर्दैन। ढिलो होला, तर एक दिन तपाईंको क्षमताले समयको बन्धनलाई तोड्नेछ र तपाईंको सपनाले विपनाको आकाशमा खुल्ला पखेटा फिजाउनेछ। संघर्ष नै जीवनको सबैभन्दा सुन्दर कविता हो!
प्रतिक्रिया दिनुहोस्
0 प्रतिक्रियाहरू